◄◄مــــــــ♥ـــــحــــــــ♥ــــــبت هم قــــــــــدیـــمی شد►►

      رفتـن کسـی کـه لایـق نیسـت

  نـعمـت اسـت نـه فـاجـعه

  دلم پُــــــــــر است
پُــــــــــر پُــــــــــر
آنقــــــدر که گاهی اضافه اش
از چشمانم می چـــــکد

     من میبافم و تو میبافی
           من برای تو کلاه میبافم تا سرت گرم شود
                 تو برای من دروغ میبافی تا دلم گرم شود 

آدمهای ساده را دوست دارم.
همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند.
همان ها که برای همه لبخند دارند.
همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند.
آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی
ساعتها تماشا کرد؛ عمرشان کوتاه است.
بس که هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوءاستفاده می کند
یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان می دهد.
آدم های ساده را دوست دارم. بوی ناب “آدم” می دهند

زندگی رقص نجیبی ست
که از چشمه ی بودن، جاریست
رقص یک شاپرک بازیگوش
لای یک دسته گل ِ یاس معطر در باغ . . .
رقص ِ یک نغمه ی آرام ِ اذان
... ... ...که شبی باد میان من و این قبله پراکنده کند . . .
رقص کِرمی شب تاب
که شبیه تپش ِ خورشید است . . .
زندگی شعر نجیبی ست
که در دفتر ِ اندیشه ی این گنبد ِ دَوار
پر از قافیه است . . .
چه کسی گفت خدا شاعر نیست؟؟

تنها اتاقی همیشه مرتبه و همه چیز سر جاش می‌مونه، که توش زندگی نکنی!

اگه زندگیت گاهی آشفته میشه و هیچی سر جاش نیست، بدون هنوز زنده‌ای!

اما اگر همیشه همه چی آرومه و تو چقدر خوشحالی! یه فکری برای خودت بکن!...

اشک چشامو پاک نکن، وقتی که بارون نمیاد باید

فراموشم کنی حتی اگه دلت نخواد خط روی جاده ها

نکش نمی شه دنبالت بیام نذار بگم دوستت دارم که

میشکنه بغض صدام...

اگر چه بی نگاه تو شبم خراب می شود          

 دلم به یاد تو زغصه آب می شود

اگر چه بی صدای تو همیشه ساکتم ولی  

 به یاد حرف آخرت دلم کباب می شود

تو با نگاه ساده ای مرا فریب داده ای 

به جرم عاشقی ولی دلم عذاب می شود

نوشته ای تو قبل از این همیشه دوست دارمی

محبت قدیمی ات دگر سراب می شود

از آن شبی که رفته ای ز کوچه های آشنا

 آمدنت برای من شبیه خواب می شود

تو با منی ولی دلت همیشه جای دیگری

میان عشق او و من که انتخاب می شود؟ 

بايد قصه اي تازه آغاز كنم و نشان دهم كه هنوز ميتوانم عشق بورزم
باز هم برايت مينويسم از لحظه ضيافت من و دل كه در آن جاي تو خالي بود
و باز هم برايت مينويسم از عطش ديدار تو ,از بغض غربت كه واژه به واژه آن را گريه كردم

ابري ديگر فرا گرفته است
آسمان دلم را
ميان غباري از درد نشسته ام
به انتظار نگاه باراني

صده ها, هزاره هاست كه نشسته بر سكوي انتظار يخ بسته ام,سنگ شده ام بدل به تنديسي سيماني شده ام .مدتهاست كه زمان گم كرده بر قلب خالي اين تنديس سيماني چشم اميد دوخته ام و تو را كه نميدانم كيستي و فقط ميدانم مثل هيچكس نيستي ,انتظار ميكشم.
بر هر ضريحي,بر هر شاخساري,بر هر قفلي,بر هر سبزه و گلي,بر هر باغ و گلستاني,بر هر خاطره و خاطره اي و بر تمامي لحظه هاي فرصت رو به پايانم
آمدنت را

دخيل بسته ام....................................بـــــیا